نکاتی در مورد تظاهرات 25 بهمن

می‌دونم اینجا یه وبلاگ طنزه و انتظار شنیدن حرف جدی از من ندارید. ولی می‌خوام به عنوان کسی که تجربه حضور در تجمعات رو داشته، چندتا نکته‌ی مهم (چه غلط، چه درست) که بهشون رسیدم رو باهاتون درمیون بذارم.

اول از همه مطمئن باشید حرف‌هایی از این قبیل وجود خواهد داشت:
تعداد مامورا خیلی زیاده! – مامورا امروز حق تیراندازی دارن! – نیروی انتظامی گفته با هرکس در خیابان باشد برخورد خواهیم کرد. – همه‌ی خیابونارو بستن! – مامورا از گاز سمی و کشنده استفاده می‌کنن! – همین الآن خبر دادن که تظاهرات کنسل شد – تظاهرات سکوته، شعار ندید! – فقط آروم از تو پیاده‌رو حرکت کنید! – خیابون فلان الآن شلوغه، همه برین اونجا! نیروی انتظامی بدون دلیل به مردم عادی حمله می‌کنه …
به هیچ عنوان به این شایعات توجه نکنید، حتی اگه اینارو تو یه سایت معتبر و مورد اعتمادتون خوندید.
بهتون اطمینان می‌دم که 99 درصد حرف‌هایی که شما رو می‌ترسونه یا ناامید می‌‎کنه، قسمتی از نقشه‌ی حکومته و حتی اگه نباشه هم چیزی هست که اونا می‌خوان و به احتمال قوی واقعیت نداره.

نکته‌ی دوم مسیر راهپیمایی و نحوه‌ی تظاهراته. بهترین جا برای شروع تظاهرات، جاییه که در روزهای عادی هم شلوغ باشه. این هم کار اونارو برای پراکنده‌کردن سخت می‌کنه، هم مردم بی‌خبری که از اونجا عبور می‌کنن رو از زنده‌بودن جنبش آگاه می‌کنه. هرچقد مسیرهای جدید و عجیب غریب بهتون گفتن، شما جایی برین که همیشه شلوغ می‌شده.
حالا دیگه خودتون می‌دونید کجا! اگه بخوایم یه جای مشخص رو بگیم، مسلماً اونجا رو تحت نظارت بیشتری قرار می‌دن.
این رو به یاد داشته باشین که بیشتر از این که ما از اونا بترسیم، اونا از ما می‌ترسن. از اتحادمون، از شعارایی که می‌دیم.
من نمی‌خوام شما رو دعوت به خشونت کنم و می‌دونم قدرت مقابله با اون‌هارو نداریم، ولی باید از هر فرصتی استفاده کنیم تا به اون‌ها ضربه بزنیم. فراموش نکنید، بارها شده که اون‌ها از دست ما فرار کنن. قبل از اینکه اونا مارو غافلگیر کنن، ما باید اونارو غافلگیر کنیم. در برابر همچین حکومتی مظلوم بودن، ضعفه.
به حرف کسایی که سعی دارن تظاهرات رو آروم کنن یا شمارو به سمتی ببرن که خلوت‌تره و باعث پراکندگی‌تون بشن، توجه نکنید. نفوذی‌ها کارشون همینه که رهبری جمعیت رو به دست بگیرن.
به مردم نگین به شما بپیوندن، شما برین به اون‌ها نزدیک بشین. و تا یه نفر فرار کرد، شما فرار نکنید، به اون بگین برگرده.

نکته‌ی سوم هدف تظاهراته. به نظر من تو این شرایط، مهم‌تر از خودمون، مردم سوریه هستن. هرچقدر هم که بدبخت باشیم، مثل اون‌ها هر روز از جمعیت‌مون کاسته نمی‌شه. این رسمش نیست که برای اونایی که به جای ما دارن با جمهوری اسلامی مبارزه می‌کنن، حداقل یه شعار ندیم. زنده باد سوریه، مرگ بر روسیه، یا مرگ بر بشار اسد، یا اگه خیلی با شعار مرگ‌دار مشکل دارین، می‌تونید همون حیا کن رها کن و از این چیزا بگین!

خواهش می‌کنم امید داشته باشین و قبل از رفتن، اتفاقات ناخوشایند رو پیش‌بینی نکنید. همون‌هایی که می‌گن خبری نمی‌شه و کسی نمی‌ره، اگه فقط همونا برن، خیابون پُر می‌شه. نگران خطرش هم نباشید. به خدا حضور شما تو خیابون تا وقتی کاری نکنید، براتون خطرساز نیست. پس حداقل حضور داشته باشید. شک نکنید که خیلی راحت‌تر از اونیه که فکرشو می‌کنید.

ازتون نمی‌خوام مثل مردم سوریه باشید. چون می‌دونم انگیزه کافی ندارید. می‌خوام حداقل مثل یه سال پیش خودمون باشیم. مطمئن باشید همین کافیه که دنیا رو تغییر بده.